Que pesada eres, siempre igual, lo haces y te arrepientes. Eso te pasa por ser una bocazas y no aprender a callarte un poco la boca Iman. Mierda, eso me pasa por tonta.
Vuelvo a estar mala. Pero esta vez no es porque esté encostipada o porque esté loca por ti (que nunca dejaré de estarlo). Es porque últimamente me mareo, me desmayo amenudo y me decepciono. Sí, así es, cuando menos te lo esperas te caes al suelo, y por el motivo que menos te imagines, lloras. Pero aun y así, no sé como te lo haces que siempre estás aquí. Tú eres el que me levanta cada vez que me caigo y el que me seca las lágrimas siempre que me pongo a llorar.
Lúnica cosa que necesito es tornar-te a veure; ni que sigui un matí i una hora i mitja escoltan-te. Però ara, tu no hi ets i sense tu fa el doble de fred que hauria de fer un novembre normal.
Y a medianoche mi corazón empieza a latir: tac tic tac. Nos tocamos con cuidado, nos hicimos esperar sin saber que hacer, no hace falta hablar. Nnos cogimos de la mano, nos echamos a volar, y a la vez reir y a la vez llorar.
(muchísimo, como nunca me ha querido nadie, demasiado)
Báilame el agua. Úntame de amor y de otras fragancias de tu jardín secreto. Sácame de quicio, hazme sufrir... Ponme a secar como un trapo mojado. Lléname de vida, líbrame de mi estigma. Llámame tonto. Olvida todo lo que haya podido decirte hasta ahora. No me arrastres, no me asustes. Vete lejos...pero no sueltes mi mano. Empecemos de nuevo. Toca mis ojos, nota la textura del calor. ¿Por cuánto te vendes? Píllate los dedos y deja que te invite a un café. Caliente claro. Y sin azúcar... sin aliento.
Tengo una de esas risas muy fuertes y estúpidas. Quiero decir que si alguna vez me sentara detrás de mí mismo en el cine o algo así, probablemente me volvería para decirme que me callara.